هیچ کس
آنطور که می نمود ، نمود پیدا نکرد
فقط دل ساده ی مرا با خود برد
آن هم یک طرفه ــ
به کوچه های بن بست
یک روز بهاری ، دوستی
از تبار پاکی ، با لباسی خاکی
گفت : رها شو  ای دوست
همچو پروانه کنار شمع باش ..
سوختم !
اما ــ
باور کنید ای دوستان
عاشقانه سوختن
بهتر از ذلت آب سرد است !
آب سردهایی که عمری ریختن بر سر من ...